Monday, August 5, 2013
Tuesday, July 16, 2013
Wednesday, June 19, 2013
Friday, June 14, 2013
Votoni djathtas PDM ILIR VATA 47
Qytetare: zonja e zoterinje, te perndjekur politike, antikomunist, familje te medha.
· Shteti Ligjor
· Prona tek i zoti
· Hapja e dosjeve,Integrimi i te perndjekurve, eshte trinomi
yne.
Me moton.
“Cdo vote e mencur, gjyq per padrejtesine” Ju bejne thirrje te votoni djathtas.
Sepse “Aleanca per punesim mireqenie dhe integrime” eshte
korniza e garancise se shqiptarve eshte deviza e mireqenjes, integrimit,
shtetit ligjore dhe dimensionit te gjere te lirive te shqiptarve.
Diversiteti i ketyre vlerave te medha eshte bere bashke si
nje vlere e madhe , sikur ndonjehere, per te mundur kesaj radhe nekomunistet,
trashigimtaret e diktatures, qe ne emer te Rilindjes kerkojne te Rinngjallin
diktaturen.
E djathta eshte deviza e shqiptarve, aty jane lirite tona te
se drejtes, te barazise ne treg dhe barazise para ligjit, e drejta e prones dhe
e integrimit. E drejta e kurimit te se shkuares, duke integruar te perndjekurit
politike.
Vellezer, motra te perndjekur, me lejoni qe ne emer te
sakrifices se te afermeve tane te vuajtjes, te perndjekjes, tortures, te
varreve te te afermeve tane te behemi bashke per nje betej te fundit me
mekataret, duke i ndeshkuar me vote.
·
Ata na vrane. Ne ende nuk kemi nje varre ku te derdhim lotet
tane, te nisim kujen e vajtimit, ku te hedhim lule, apo te ngushellohemi, e serisht i falem, pikerisht ata qe na vrane.
·
Ata keto vite na perdhosen dhe ne i falem.
·
Ata nuk kane kerkuar ende ndjese dhe per kete nuk i falim
dhe do t’i ndeshkojme me vote, si nje mesazh qe ai regjim te mos kthehet me.
Prandaj ju bej thirrje Votoni djathts, Votoni Nr. 47
alternativen tuaj te perfaqesimit qe perfaqsohet nga parti e pare e te
perndjekurve PDM. Sepse ne respekt te vlerave:
·
Do te kurojme te shkuaren duke hapur dosjet e Spiunve te
Sigurimit te Shtetit, jo per hakmarrje por per nje shoqeri te hapur qe te mos
shikojme me pas, por drejte integrimit ne perendim.
·
Do te kthejme pronen tek i zoti ne respekt te lirive te
njeriut dhe te vete kushtetututes tone si nje garanci e shenjte qe nga e drejta
natyrore, liria e perjetshme e njeriut.
·
Do te reformojme sistemin e drejtesise ne respekte te
barazise para ligjit dhe te integritetit moral, duke larguar nga drejtesia
mekataret, persekutoret, torturuesit, hetuesit dhe egzekutoret tane.
·
Do te demshperblejme te perndjekurit me nje kest te vetem ne
vitin e pare te qeverisjes per te gjithe te burgosurit qe jane gjalle, pa
dallim moshe dhe pa prishur sitemin e kompensimit.
·
Do te ngrem ne pjedestal martiret e lirise, qe dolen me
pushke ne dore kunder komunizmit, apo qe u burgosen si kundershtare te saj duke
u ndertuar momerjalin me madheshtore ne Kryeqytet ku te shkruhen me germa te
art martiret e lirise.
·
Ne do te garntojme nje shtet ligjior
pa te korruptuar, pa sekser zyrash, pa paguar sherbimin per tee te drejtave
tone. Ne
do te sjellim integrimin ne baze te vlerave dhe do respektojme cdo vlere, duke ju ngjitur te drejtes tone me thonje.
·
Ne do t’i themi sebashku ndal nekomunizmit! si me 22 mars
1992, pa dallim te gjithe shqiptaret qe nuk kerkojne kthim pas. Sepse ne nuk
harrojme perpjekjen tone me thonje pas jetes ne diktature, per nje kothere me
shume, per ditet e izolimin, injorancen, perndjekjen dhe persekutimin, skllaverimit
dhe mjerimit te tejskajshem.
Prandaj qytetare te mos harrojme te
shkuaren sepse te gjithe jemi me mire dhe te votojme mencur per te ndeshkuar se
fundmi bllokmentet qe perdoren pakicen per te sunduar, te mos i lejojme te na
kthejne pas, por te votojme te djathte qe t’i japim fund tranzicioni dhe
njeherazi nekomunizmit.
Ata gucojne pas 22 vitesh ta na prekin simbolet e lirise ne
Kavaje dhe te na provokojne me bustin e diktatorit ne Tirane, por ne do ti
mundim ne kete betej gati referendare mes demekracise dhe neodiktatures.
Pikerisht duke votuar djathtas.
Voto mencur, Voto djathtas, Voto Nr.47 qe ti japim fund
shprese per ringjalljen e diktures.
Ne i kemi mundur perjet ata, dhe nuk na kthejne dot pas.
Faleminderit.
Thursday, April 11, 2013
Komunisti Cam, apo komunisti Ham-ham
Komunisti Cam, apo komunisti Ham-ham:
E djathta duhet të përmbushë misionin, fund tranzicionit dhe futjen e Shqipërisë në Europë një premtim ky i kahershëm e pikërisht më vitin 1992, me fitoren e madhe plebishitare.E djathta duhet të fitojë në Qershorë, si nevoj e ndryshimit të së majtës të rinovimit të saj, të kërkimit të ndjesës publike për krime e diktaturës, për largimin nga e majta e njerëzve të inkriminiar me të kaluarën, për rinovimin e saj me njerëz të ndershem e një brez të ri elitesh të së majtës.E djathta duhet të fitojë për kthimin e pronën tek i zot dhe dëlirjen e administratës nga mëkatarët. E djathta duhet të fitojë për garantimin e tregut të lirë, garantimin e politikës perendimore, stabilitetit rajonal.E djathta duhet të fitoj për t’i dhënë fund nacionalizmit primitiv.
Ka qenë shumë e vështirë këto dy dekada, si për partitë e mëdha dhe më vështirë akoma për partitë e vogla të djathta që të përmbushnin programin e tyre për të cilën janë krijuara, për vetë faktin se cobëzat e programeve të djathta janë shtrirë në një gjerësi partishë, madje dhe shoqatash dhe gupeve të interesit.
Mirësisht në Shqipëri për gjatë gjithë këtyre viteve nuk ka patur një të djathtë me tendenca estreme, madje dhe Partia e të Drejtave të Mohuara, që është parti e të përndjekurve politikë dhe vetë shoqatat e të përndjekurve nuk janë përshkruar nga senci i hakmarrjes dhe kjo është një ogurë për shqiptarët dhe vetë politikën.
Ajo që e ka dëmtuar të djathtën është fakti i coptëzimit të saj dhe ky ka ardhur si shkak i një politike hije, që kanë luajtur strukturat e vjetra të diktaturës e pikërisht sigurimi i shtetit dhe për vetë faktin se partia e djathtë PD, ishte parti popullore dhe duhe që të djathtët tradicional të përndjekurit të mos kishin vëmendjen e duhur.
Por në këtë rrugëtim të shkurtër të demokracisë teje të brisht, sigurishtë që është bërë shumë, krahasuar me skëterrën nga dolën shqiptarë, nga mjerimi, izolimi, mungesa e lirisë dhe hakmarrja politike përtej të imagjinueshmes.
Sigurisht, që Shteti mori një formë të re nga regjim në demokraci e ndonse me orvajtjet e saj progresi është arritur në aspektin e lirive, fjalës së lirë, mirëqenies, infrastrukturës, legjislacionit, arsimit (kryesisht privat), sistemit të drejtësisë dhe institucioneve të tjera që tashmë në tërsi janë në një lamë të gjerë demokratik.
Ajo që nuk shkon është fakti se konservatorët e diktaturës ende mendojnë për lavdinë e tyre të rikthimit në pushtetin apsulut dhe për gjatë këtyre viteve kanë shpenzuar shumë energji për të restauruar të shkuarën, heronjtë e rremë dhe madje kanë shfaqur hapur tendencat e urrejtjes për të përndjekurit.
Përtej kësaj, ata ende nuk kanë publikishtë një ndjesë për krime që ka bërë partia e diktatorit dhe me keq akoma ata me demagogji u kundërvihen atyre, duke përdorur të perndjekurit si karrem demokratik në sy të perendimit dhe institucioneve ndërkomtare.
Retrospektiva e socialistëve në këto dy dekada ka sjellë në memorjen e shqiptarve trama të pa shoqe për shoqërinë shqiptare për vetë demokracinë, sigurinë e jetë dhe të mirave materjale dhe në cdo moment të dobët ata kanë përdorur revolucionin bolshevik për të marrë pushtetin përtej interesava të shqiptarve.
Rasti i 1997, ishte një kryengritje tipike komuniste ku rrebelimi kaloj cdo parashikim dhe madje pertej të imagjinueshmes, sa armët e diktaturës ranë në duar të shqiptarve dhe të grupeve kriminale dhe statistikat e kohës rregjistruan mbi 3000 të vrarë, shkatrrimt në masën 80% të institucioneve shtetrore dhe pasoja të pariparueshme sa dhe sot vazhdonë të ndihen, përsa i përket krimi dhe pasigurisë.
Një situartë të tillë e kemi parë dhe në ngjarje të tjera, si ajo e Gërdecit apo ngjarja e famshme 21 Janarit, ku u sulmuna Kryeministria si një provë e gjallë që ende të majtët nuk kanë ndryshuar nga mënyra e ardhjes në pushtet dhe ende ata besojnë te dhuna.
Në një formë tjetër u përdorë dhe protesta e 7 Prillit nga një segmet tjetër i majtë dhe madje dhe më keq nga një grup me tipare tipike komuniste ekstremiste dhe ky është dhe rreziku kryesore tek e majta shqiptare, ndryshe nga të djathtët në tërsi që demonstrojnë paqe.
Ekstremizmi ka gati më shumë se një vitë që ka filluar të shti rrënjë në Shqipëri dhe është shfaqur me mënyra të ndryshme dhe me tipare të shpërdoruara, provokative dhe madje në raste të vecanta ka qenë teje primitiv.

Një tipar të tillë e kanë patur eksponent tipik komunist që kanë provokuar hapur me cinizma kombëtar të tipit darvinist dhe kohët e fundit ka hyrë në lojë dhe një komunist Cam që ka ardhur në krye të camve si deputet i partisë së diktatorit dhe kohët e fundit ka shfaqur hapur cinizwm, provokacionin, primitizmin, patriotin e shtirur në sy të shqiptarve. Në radhë të parë ai kalon mbi gjithcka për një grushtë vota dhe në radhë të dytë bënë planëprishësin brenda të djathtës dhe në sy të opinionit rajonal e ndërkomtarë.
Komunisti Cama, apo komunisti Ham-ham që vjënë nga një “sekt” i së majtës kërkojnë me cdo kushtë të dëmrojnë vetë demokracinë, tiparët e shtetit tonë, vlerat e arritura dhe përtej kësaj, kërkojnë që ti paraprijnë një rreziku tjetër në qershorë të destabilitetit të vendit dhe kwtw fatkeqsisht e bwnw nw emwr te flamurit kombwtarw.
Të gjitha këto indicje kanë si qëllim, dobwsimin e Shtetit në tërë aspektet për një klimë të përshtatshme destabilizimi në rast humbjesh nw zgjedhjet e Qershorit, madje edhe në qytet ekstremistë të së majtës betohen për forcë për të hapur panik e klimë jo të përshtatshme zgjedhore.
E djathta e ka tashmë formulën. Unifikimi i programeve dhe bashkimi si një e tërw për të shpëtuar vendin nga imagjinata djallëzore e ish- sigurimit të shtetit dhe lidër ekstremist.
Nga Ilir Vata
Ka qenë shumë e vështirë këto dy dekada, si për partitë e mëdha dhe më vështirë akoma për partitë e vogla të djathta që të përmbushnin programin e tyre për të cilën janë krijuara, për vetë faktin se cobëzat e programeve të djathta janë shtrirë në një gjerësi partishë, madje dhe shoqatash dhe gupeve të interesit.
Mirësisht në Shqipëri për gjatë gjithë këtyre viteve nuk ka patur një të djathtë me tendenca estreme, madje dhe Partia e të Drejtave të Mohuara, që është parti e të përndjekurve politikë dhe vetë shoqatat e të përndjekurve nuk janë përshkruar nga senci i hakmarrjes dhe kjo është një ogurë për shqiptarët dhe vetë politikën.
Ajo që e ka dëmtuar të djathtën është fakti i coptëzimit të saj dhe ky ka ardhur si shkak i një politike hije, që kanë luajtur strukturat e vjetra të diktaturës e pikërisht sigurimi i shtetit dhe për vetë faktin se partia e djathtë PD, ishte parti popullore dhe duhe që të djathtët tradicional të përndjekurit të mos kishin vëmendjen e duhur.
Por në këtë rrugëtim të shkurtër të demokracisë teje të brisht, sigurishtë që është bërë shumë, krahasuar me skëterrën nga dolën shqiptarë, nga mjerimi, izolimi, mungesa e lirisë dhe hakmarrja politike përtej të imagjinueshmes.
Sigurisht, që Shteti mori një formë të re nga regjim në demokraci e ndonse me orvajtjet e saj progresi është arritur në aspektin e lirive, fjalës së lirë, mirëqenies, infrastrukturës, legjislacionit, arsimit (kryesisht privat), sistemit të drejtësisë dhe institucioneve të tjera që tashmë në tërsi janë në një lamë të gjerë demokratik.
Ajo që nuk shkon është fakti se konservatorët e diktaturës ende mendojnë për lavdinë e tyre të rikthimit në pushtetin apsulut dhe për gjatë këtyre viteve kanë shpenzuar shumë energji për të restauruar të shkuarën, heronjtë e rremë dhe madje kanë shfaqur hapur tendencat e urrejtjes për të përndjekurit.
Përtej kësaj, ata ende nuk kanë publikishtë një ndjesë për krime që ka bërë partia e diktatorit dhe me keq akoma ata me demagogji u kundërvihen atyre, duke përdorur të perndjekurit si karrem demokratik në sy të perendimit dhe institucioneve ndërkomtare.
Retrospektiva e socialistëve në këto dy dekada ka sjellë në memorjen e shqiptarve trama të pa shoqe për shoqërinë shqiptare për vetë demokracinë, sigurinë e jetë dhe të mirave materjale dhe në cdo moment të dobët ata kanë përdorur revolucionin bolshevik për të marrë pushtetin përtej interesava të shqiptarve.
Rasti i 1997, ishte një kryengritje tipike komuniste ku rrebelimi kaloj cdo parashikim dhe madje pertej të imagjinueshmes, sa armët e diktaturës ranë në duar të shqiptarve dhe të grupeve kriminale dhe statistikat e kohës rregjistruan mbi 3000 të vrarë, shkatrrimt në masën 80% të institucioneve shtetrore dhe pasoja të pariparueshme sa dhe sot vazhdonë të ndihen, përsa i përket krimi dhe pasigurisë.
Një situartë të tillë e kemi parë dhe në ngjarje të tjera, si ajo e Gërdecit apo ngjarja e famshme 21 Janarit, ku u sulmuna Kryeministria si një provë e gjallë që ende të majtët nuk kanë ndryshuar nga mënyra e ardhjes në pushtet dhe ende ata besojnë te dhuna.
Në një formë tjetër u përdorë dhe protesta e 7 Prillit nga një segmet tjetër i majtë dhe madje dhe më keq nga një grup me tipare tipike komuniste ekstremiste dhe ky është dhe rreziku kryesore tek e majta shqiptare, ndryshe nga të djathtët në tërsi që demonstrojnë paqe.
Ekstremizmi ka gati më shumë se një vitë që ka filluar të shti rrënjë në Shqipëri dhe është shfaqur me mënyra të ndryshme dhe me tipare të shpërdoruara, provokative dhe madje në raste të vecanta ka qenë teje primitiv.
Një tipar të tillë e kanë patur eksponent tipik komunist që kanë provokuar hapur me cinizma kombëtar të tipit darvinist dhe kohët e fundit ka hyrë në lojë dhe një komunist Cam që ka ardhur në krye të camve si deputet i partisë së diktatorit dhe kohët e fundit ka shfaqur hapur cinizwm, provokacionin, primitizmin, patriotin e shtirur në sy të shqiptarve. Në radhë të parë ai kalon mbi gjithcka për një grushtë vota dhe në radhë të dytë bënë planëprishësin brenda të djathtës dhe në sy të opinionit rajonal e ndërkomtarë.
Komunisti Cama, apo komunisti Ham-ham që vjënë nga një “sekt” i së majtës kërkojnë me cdo kushtë të dëmrojnë vetë demokracinë, tiparët e shtetit tonë, vlerat e arritura dhe përtej kësaj, kërkojnë që ti paraprijnë një rreziku tjetër në qershorë të destabilitetit të vendit dhe kwtw fatkeqsisht e bwnw nw emwr te flamurit kombwtarw.
Të gjitha këto indicje kanë si qëllim, dobwsimin e Shtetit në tërë aspektet për një klimë të përshtatshme destabilizimi në rast humbjesh nw zgjedhjet e Qershorit, madje edhe në qytet ekstremistë të së majtës betohen për forcë për të hapur panik e klimë jo të përshtatshme zgjedhore.
E djathta e ka tashmë formulën. Unifikimi i programeve dhe bashkimi si një e tërw për të shpëtuar vendin nga imagjinata djallëzore e ish- sigurimit të shtetit dhe lidër ekstremist.
Nga Ilir Vata
Wednesday, April 3, 2013
Aktorët e 97; më 7 prillë, gati për të marrë pushtetin me dhunë
Mundesia e fundit per te marre pushtetin me force.Aktorët e 97; më 7 prillë, gati për të marrë pushtetin me dhunë
A do të arrinë socialistët të rikthjenë 1997, para se të hynë në zgjedhje apo po i paraprinë situatës paszgjedhore? Pasi programi i tyre nuk është i besueshëm dhe nuk thotë asgjë, pasi ata nuk kanë ndryshuar nga partia e diktatorit, sepse mbartin të njëjtën filozofi dhe urrejtje ndaj perendimit, tregut të lirë, pronës dhe të përndjekurve politikë. Socialistët janë largë ndjesës së munga për krime e komunizmit dhe vizionit të një shoqërie moderne. Ata kanë frikë nga dose, transparenca, shoqëria e hapur. Ata kanë frikë nga vota. Ata besojnë te sigurimi i shtetit të diktaturës dhe vazhdojnë ta mbajnë aktivë, pikërishtë për këtë ditë ogurzezë.
Trazirat e vitit 1997
Skenari ogurzi i socialistve dhe në tërsi i bllokut të majtë, që vijnë nga partia e diktatorit, ish-pushtetarët e saj dhe të sigurimit të shtetit, kanë ende në memorjen e tyre marrjen e pushtetit me dhunë, ndonse kanë mbetur pak muaj për t’u përballur me votuesit shqiptarë.
Tentativat e opozitës për të rrëzuar pushtetin me forcë është modeli tipik komunistë, ndonse pretendohet se janë rinovuar, por parë në këndin e gjerë ata janë të pandryshueshëm sepse ende nuk kanë kërkuar ndjesë për krimet që kanë bërë vetë apo nga familjarët e tyre gjatë kohës së diktaturës.
Rinovimi i socialistve lenë për të dëshiruar, pasi po përpiqen me të gjitha mënyrat për rifutjen në politikë të brezit të tretë të përsekutorve dhe më keq akoma ende në drejtimin e PS-së janë ish- ministrant e diktaturës.
Por në këtë grupim të së majtës konservatore janë dhe dy pinjollët e KLD, që pasi lanë në gjendje të mjerueshme sistemin e drejtësisë, bënë nga një parti secili për të përmbushur misionin e kahershëm të prindve të tyre dhe të vetëvetës.
Fakti se Topi nuk firmosi ligjin për lustracionin tregonë më së miri se ai i ka shërbyer diktaturës në mënyrën me të bindur dhe dikushë e futi në politikë më 1996, për të kryer këtë shërbim ogurzi, vrasjen e demokracisë me mjete tipike komuniste.
Pra nuk është vetëm Rama, Ai që ndërmerr nisma të revolucionit bolshevik, por Topi, Spahia dhe disa ideatorë të revolucionit të 97, janë skenaritët ogurzi që duan dhe një herë të shkatrrojnë vendin dhe këto pak të mira që janë arritur deri më sot dhe kjo ka një spjegim, ata kanë frikë nga vota popullore.
Rrebelimi i shqiptarve 1997
Gjatë gjithë këtyre viteve nuk e kemi parë opozitën të bëjë qoftë dhe një miting të vetëm për nevoja qytetare, por të gjitha protestat kanë patur vetëm një qëllim, marrjen e pushtetit me dhunë jashtë cdo principi demokratik dhe kundër cdo vlere të kushtetutshmërisë.
Edhe skenari i tërheqjes së Metës pak ditë para lajmërimit të protestës popullore të 7 prillit është pjesë e qëllimit e ish-komunistve për të bërë të mundur misionin e tyre, rrëzimin e Berishës para zgjedhjeve sepse ata janë të bindur se blloku i djathtë është fitues më 23 qershorë dhe gjithashtu ata druhen nga tendenca që aleatët e Berishës kanë drejtë të djathtës perendimore.
Pasi dihet së shumë nga partitë aleate janë për kthimin e pronave tek i zoti dhe hapja e dosjeve të bashkëpuntorve të sigurimit të shtetit dhe më e rëndësishmja verifikimi i mbivendosjes së pronave dhe ato të përfituara në mënyre të paligjshme.
Sigurisht, mandati i tretë i të djathtës do të bëjë që ata të humbasin pronat e marrë në kundështim me ligjin, si dhe me ligjin e lustracionit shumica e tyre dalin nga politika dhe administrimi publik dhe është e kuptueshme përgjegjësia e tyre politike për ta marrë pushtetin me dhunë.
Nxitja e këti skenari nga politikani grek lenë për të kuptuar se ashtu sic edhe trazirat e 1997, patën ndikim nga disa politikanë grek, skenari ka të njëjtin boshtë dhe qëllim, madje dhe autorët kryesorë të 97, janë shpërndarë ca të PS, ca të Aleanca e ekstremistit tipik komunist dhe nxitës i provokimeve nacionalistë, ca të FRD e Topit dhe ca të Gjinushi.
Pra kemi të gjithë akotorët e mundëshëm për të trazuar Shqipërinë, si për qëllime pushteti ashtu dhe për orekse primitive rajonale që kohët e fundit kaluan cdo parashikim, gjë e cila do të rrënoj të ardhmen e shqiptarve, demokracin e brishtë dhe stabilitetin në Rajon.
Këto lloij politikanësh spiunë të sigurimit të shtetit, provokatorë dhe shërbëtorë të së keqes duhet të përballen me ligjin, filluar nga ai i lustracionit, dhe më kryesori i shërbimeve të huaja pasi në politikën e majtë janë dhjetra agjent të UDBS e më gjër dhe janë rrezik jo vetëm për Shqipërinë por për të gjithë rajonin.
Kohët e fundit ndikimi Rus dhe ai Serb ka shtrirë terren në Shqipëri, madje dhe të njerëzit e qeverisë Berisha, pasi mos të harrojmë se vetëm njëri nga gjeneralët e 1997 është sot në anën e Berishës dhe Ministër i Mbrojtjes dhe ka gjasa që me 7 prillë të jetë në anën e nekomunistve që duan pushtetin me dhunë.
Nga Ilir Vata
41.339177
19.752967
19.752967
Tuesday, April 2, 2013
Meta, shpëtoi LSI-në dhe lënë në opozitë Ramën.
Meta, shpëtoi LSI-në dhe lënë në opozitë Ramën.:
Meta, shpëtoi LSI-në dhe lënë në opozitë Ramën.

E djathta shpëtojë nga Meta, por dhe shqiptarët nga Rama, pasi ishtë lëvizja e artë në politikë për të djathtë dhe një shanës i ri për të parë dhe një herë të djathtën e bashkuar, kundër nekomunizmit dhe përsekutorve tanë. Këto zgjedhje do t’i ngjajnë më shumë një referendumi, ku do të ndahet njëherë e mirë me kë janë shqiptarët me nekomonistët dhe persekutorët, apo me Europën dhe demokracinë.
Politika hyri në një fazë të re dhe një herazi në një reaksion aktivë e teje interesant përsa i përket pozicionimit në duelin e zgjedhjeve të qërshorit dhe njëherazi dha shenjat e një pozicionimi real të së majtës dhe të djathtës.
Përballja e politikës në një kënd të tillë vëzhgimi të rikthenë në kohë në përballjën e shqiptarve me rrëzimin e diktaturës në mars të vitin 1992, ku shqiptarët shprehën në shumicë rrëzimin e atij sistemi gjakatarë e mizorë.
Koha rikthenë të njëjtin skenarë sërisht, për vetë faktin se më shumë se dy dekada politika ka qenë e lidhur me zinxhirin e së shkuarës dhe energjitë për të restauruar një sistem të ngjashëm me të kaluarën kanë qenë maksimale dhe kjo bëri që vendi ynë të kishte një shtet të c’përqëndruar, të miksuar me formë të deformuar që më shumë egzistonë në kuptimin formal.
Kuptimi i shtetit me kokë nga e shkuara solli si nevojë përpalljen e hershme të fillim viteve të demokracisë, përballja e të majtës me të djathtën dhe kjo në një farë mënyre është pyetja popullore. A do të vazhdojmë të mbajmë në pushtet partinë e diktatorit dhe të bitë e tyre, apo do të besojmë te demokracia?
Mbase është një nevojë referendumi për ta pytur sovranin se mos vallë ky lloi shteti që janë përpjekur të na servirin politikanë është i duhuri, apo duhet të shohim një formë shteti tjetër të ndryshuar në formë, duke sjellë dy dhomshin në parlament dhe zgjedhjen e presidentit nga populli?.
Këto zbrazdësi bënë që institucionet shtetërore të mos funksiononin si institucione demokratike, por si institucione të drejtuar nga fituesi, duke prekur vetë zinxhirin e artë të demokracisë e duke e shëndërruar atë në një zinxhirë të vjetër pushteti të ngjashëm me neodiktaturat.
Gjatë këtyre viteve u dëmtuan liritë themelore të shqiptarve, prona që dhe sot ajo mbahet peng e formatimit tipik komunistë, duke qënë dhe mundësia e vetme e babëzisë pushtetarë për të përfituar në maksimum në mënyrë të paligjshme.
Fjala e lirë mbeti në kuptimin demagogjik, pasi politika bleu televizionet, mediat e shkryara dhe i shëndërrojë ata në tellall të tyre, përtej misionit të pushtetit real të mediave, madje dhe një pjesë të këtij biznesi i kanë njerëz të inkriminuar dhe shërbenë në dy anët e medaljes.
Institucionet shtetërore nën varësinë e politikës i dhanë Shtetit një formë të pa hasur më parë dhe e shëndërruan atë nga shtet në shërbim të shtetarve në shpk, apo në rastin e Metës shoqëri me ortak, që të mirat shiteshin dhe ndaheshin me klering politikë.
Të gjitha këto deformime të shtetit dhe të qeverisjes erdhën si pasoj e një kualicioni të detyruar të Berishës me Metën, ndonse në fillim ishtë veprimi më i duhur dhe stabilizues, ai në të vertetë vrau misionin e të djathtës dhe të vetë liderit Berisha të drejtuarit me duar të pastra.
Meta erdhi në qeverinë Berisha i braktisur nga Socialistët dhe vetë Rama, dhe e përdori PD-në dhe të djathtë për të rikoperuar pushtetin e tij, por njëherazi humbi terren politikë dhe në këto zgjedhje sipas sondazheve ai nuk do të merrte as 1% dhe kjo ishte më se e qartë.
LSI, bëri lëvizjen e duhur për të mbetur në politikë, pasi asnjë i majtë nuk do ta votonte atë as i vetëm në zgjedhje e as me polin e tretë, apo dhe vetë maxhorancën dhe kishte vetëm një shpëtim, rikthimi në partinë e origjinës.
Por njëherazi shpëtuan dhe të djathtët, pasi elektorati në bazë ishte zhgënjyer me Berishën dhe bllokun e djathtë, jo vetëm për faktin se u kishin zënë vendet e punës por që u kishin vrarë shpresën e tyre e kryesishtë këtë e ndjenë të përndjekurit politikë dhe pronarët, furnizuesit kryesorë të PD-së me vota.
LSI, solli në njërën anë stabilitet politikë, por në anën tjetër bëri një gropë të zezë brenda të djathtës, pas skandalit me aferat korruptive të priftit, apo dhe emrimeve në punë me klering njollosi vetë shtetin e së drejtës dhe të tërë sistemin e drejtësisë. Edhe në këto ditë ata kanë nxjerrë slloganin “Ose 4000 euro ose 40 vota” duke përcaktuar kështu dhe cmimin e votës në toranë, pra 100 euro për votë.

Albanian Prime Minister Ilir Meta is escorted through an honor cordon and into the Pentagon on Aug. 24, 2000. (Photo credit: Wikipedia)
Meta deformojë të tër sitemin shtetërorë dhe e zhyti maxhorancën deri në grykë duke I humbur popullaritetin në elëktoratin e saj tradicional, dhe largimi I tij u pritë me entuziazëm nga demokratët, por me të njëjtin entuziazëm nga socialistët.
1 Prilli, kishte buzëqeshje dhe te Anal-istët, që nuk e mbanin gazin, madje shkonin përtej konceptit analitik duke anuar nga dëshirat e rikthimit të së majtës në pushtet. Kjo pritej sepse në ekranet shqiptare dhjetë vetë të vetëshpallur analistë kanë qenë prezent gati cdo natë, duke thurur brrockulla.
Por në të vertët të gjithë janë bashkëpuntorë të sigurimit të shtetit dhe shërbetorë të denjë të diktaturës dhe për llogjikë dhe të partisë së diktatorit. E tani që morën Metën mendojnë se fituan, por shqiptarët ua njohin atyre intrigën dhe kur ata janë me pushtet janë të frikshëm.
Por e majta para mekateve me të shkuarën dhe ndjesën e pa deglaruar për krime e komunizmit, morën dhe hajdutin e qeverisë bashkë me cizmet. Por jo cizmet e Metës por dhe të diktatorit nuk do ta bëjnë të mundur nipin e Spiro Kolekës, Hysni Kapos, Beqir Minxhozit, Muho Asllanit, apo të birtë e sekretarve të parë të vazhdojnëtë tallen me të drejtat e shqiptarve. Ata u kanë borxhë shqiptarve, vuajtje, burgimet, interrnimet, egzekutimet, integrimin e postëdiktaturës dhe pa një katarësis të ri nuk mund të marrin besimin e shqiptarve.
Meta shpëtojë të djathtën dhe i dha shansi të ribashkohet dhe një herë si më 1992, për të dëbuar nekomunistët nga politika dhe jeta e shqiptarve.
Nga Ilir Vata
Meta, shpëtoi LSI-në dhe lënë në opozitë Ramën.
E djathta shpëtojë nga Meta, por dhe shqiptarët nga Rama, pasi ishtë lëvizja e artë në politikë për të djathtë dhe një shanës i ri për të parë dhe një herë të djathtën e bashkuar, kundër nekomunizmit dhe përsekutorve tanë. Këto zgjedhje do t’i ngjajnë më shumë një referendumi, ku do të ndahet njëherë e mirë me kë janë shqiptarët me nekomonistët dhe persekutorët, apo me Europën dhe demokracinë.
Politika hyri në një fazë të re dhe një herazi në një reaksion aktivë e teje interesant përsa i përket pozicionimit në duelin e zgjedhjeve të qërshorit dhe njëherazi dha shenjat e një pozicionimi real të së majtës dhe të djathtës.
Përballja e politikës në një kënd të tillë vëzhgimi të rikthenë në kohë në përballjën e shqiptarve me rrëzimin e diktaturës në mars të vitin 1992, ku shqiptarët shprehën në shumicë rrëzimin e atij sistemi gjakatarë e mizorë.
Koha rikthenë të njëjtin skenarë sërisht, për vetë faktin se më shumë se dy dekada politika ka qenë e lidhur me zinxhirin e së shkuarës dhe energjitë për të restauruar një sistem të ngjashëm me të kaluarën kanë qenë maksimale dhe kjo bëri që vendi ynë të kishte një shtet të c’përqëndruar, të miksuar me formë të deformuar që më shumë egzistonë në kuptimin formal.
Kuptimi i shtetit me kokë nga e shkuara solli si nevojë përpalljen e hershme të fillim viteve të demokracisë, përballja e të majtës me të djathtën dhe kjo në një farë mënyre është pyetja popullore. A do të vazhdojmë të mbajmë në pushtet partinë e diktatorit dhe të bitë e tyre, apo do të besojmë te demokracia?
Mbase është një nevojë referendumi për ta pytur sovranin se mos vallë ky lloi shteti që janë përpjekur të na servirin politikanë është i duhuri, apo duhet të shohim një formë shteti tjetër të ndryshuar në formë, duke sjellë dy dhomshin në parlament dhe zgjedhjen e presidentit nga populli?.
Këto zbrazdësi bënë që institucionet shtetërore të mos funksiononin si institucione demokratike, por si institucione të drejtuar nga fituesi, duke prekur vetë zinxhirin e artë të demokracisë e duke e shëndërruar atë në një zinxhirë të vjetër pushteti të ngjashëm me neodiktaturat.
Gjatë këtyre viteve u dëmtuan liritë themelore të shqiptarve, prona që dhe sot ajo mbahet peng e formatimit tipik komunistë, duke qënë dhe mundësia e vetme e babëzisë pushtetarë për të përfituar në maksimum në mënyrë të paligjshme.
Fjala e lirë mbeti në kuptimin demagogjik, pasi politika bleu televizionet, mediat e shkryara dhe i shëndërrojë ata në tellall të tyre, përtej misionit të pushtetit real të mediave, madje dhe një pjesë të këtij biznesi i kanë njerëz të inkriminuar dhe shërbenë në dy anët e medaljes.
Institucionet shtetërore nën varësinë e politikës i dhanë Shtetit një formë të pa hasur më parë dhe e shëndërruan atë nga shtet në shërbim të shtetarve në shpk, apo në rastin e Metës shoqëri me ortak, që të mirat shiteshin dhe ndaheshin me klering politikë.
Të gjitha këto deformime të shtetit dhe të qeverisjes erdhën si pasoj e një kualicioni të detyruar të Berishës me Metën, ndonse në fillim ishtë veprimi më i duhur dhe stabilizues, ai në të vertetë vrau misionin e të djathtës dhe të vetë liderit Berisha të drejtuarit me duar të pastra.
Meta erdhi në qeverinë Berisha i braktisur nga Socialistët dhe vetë Rama, dhe e përdori PD-në dhe të djathtë për të rikoperuar pushtetin e tij, por njëherazi humbi terren politikë dhe në këto zgjedhje sipas sondazheve ai nuk do të merrte as 1% dhe kjo ishte më se e qartë.
LSI, bëri lëvizjen e duhur për të mbetur në politikë, pasi asnjë i majtë nuk do ta votonte atë as i vetëm në zgjedhje e as me polin e tretë, apo dhe vetë maxhorancën dhe kishte vetëm një shpëtim, rikthimi në partinë e origjinës.
Por njëherazi shpëtuan dhe të djathtët, pasi elektorati në bazë ishte zhgënjyer me Berishën dhe bllokun e djathtë, jo vetëm për faktin se u kishin zënë vendet e punës por që u kishin vrarë shpresën e tyre e kryesishtë këtë e ndjenë të përndjekurit politikë dhe pronarët, furnizuesit kryesorë të PD-së me vota.
LSI, solli në njërën anë stabilitet politikë, por në anën tjetër bëri një gropë të zezë brenda të djathtës, pas skandalit me aferat korruptive të priftit, apo dhe emrimeve në punë me klering njollosi vetë shtetin e së drejtës dhe të tërë sistemin e drejtësisë. Edhe në këto ditë ata kanë nxjerrë slloganin “Ose 4000 euro ose 40 vota” duke përcaktuar kështu dhe cmimin e votës në toranë, pra 100 euro për votë.
Albanian Prime Minister Ilir Meta is escorted through an honor cordon and into the Pentagon on Aug. 24, 2000. (Photo credit: Wikipedia)
Meta deformojë të tër sitemin shtetërorë dhe e zhyti maxhorancën deri në grykë duke I humbur popullaritetin në elëktoratin e saj tradicional, dhe largimi I tij u pritë me entuziazëm nga demokratët, por me të njëjtin entuziazëm nga socialistët.
1 Prilli, kishte buzëqeshje dhe te Anal-istët, që nuk e mbanin gazin, madje shkonin përtej konceptit analitik duke anuar nga dëshirat e rikthimit të së majtës në pushtet. Kjo pritej sepse në ekranet shqiptare dhjetë vetë të vetëshpallur analistë kanë qenë prezent gati cdo natë, duke thurur brrockulla.
Por në të vertët të gjithë janë bashkëpuntorë të sigurimit të shtetit dhe shërbetorë të denjë të diktaturës dhe për llogjikë dhe të partisë së diktatorit. E tani që morën Metën mendojnë se fituan, por shqiptarët ua njohin atyre intrigën dhe kur ata janë me pushtet janë të frikshëm.
Por e majta para mekateve me të shkuarën dhe ndjesën e pa deglaruar për krime e komunizmit, morën dhe hajdutin e qeverisë bashkë me cizmet. Por jo cizmet e Metës por dhe të diktatorit nuk do ta bëjnë të mundur nipin e Spiro Kolekës, Hysni Kapos, Beqir Minxhozit, Muho Asllanit, apo të birtë e sekretarve të parë të vazhdojnëtë tallen me të drejtat e shqiptarve. Ata u kanë borxhë shqiptarve, vuajtje, burgimet, interrnimet, egzekutimet, integrimin e postëdiktaturës dhe pa një katarësis të ri nuk mund të marrin besimin e shqiptarve.
Meta shpëtojë të djathtën dhe i dha shansi të ribashkohet dhe një herë si më 1992, për të dëbuar nekomunistët nga politika dhe jeta e shqiptarve.
Nga Ilir Vata
41.339177
19.752967
19.752967
Subscribe to:
Posts (Atom)